چرا فدریکو فلینی استاد سینمای ایتالیا است؟

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از بی‌بی‌سی، با این که برخی منتقدان آثار فدریکو فلینی را چندان جدی نمی‌گیرند ولی در نظرسنجی بی‌بی‌سی برای تعیین صد فیلم برتر خارجی زبان، چهار فیلم از وی به فهرست نهایی راه یافته و کریس ناشاواتی منتقد سینما معتقد است که مخالفان فلینی در اشتباه هستند.
ناشاواتی در مقاله ای نوشته است: فلینی هنگام مرگ در سال ۱۹۹۳، چهار اسکار بهترین فیلم خارجی را برده بود. او از این نظر- یعنی بیشترین جایزه اسکار که یک کارگردان برده- با هم‌وطنش ویتوریو دسیکا برابری می‌کند. اکنون ۲۵ سال پس از مرگ فلینی، سایه بلند میراثش بسیار فراتر از جوایز و افتخارات اوست و نگرش، ایده‌ها و تصاویر او چنان افسون‌گر و سحرآمیزند که نامش به صفتی در واژگان سینمایی بدل شده است: «فلینی‌وار»
فیلم‌های او راهی را برای نسل‌های بعدی فیلمسازان گشود تا بدانند که چگونه تجربه و خطر کنند و بی‌پرده‌پوشی داستان خود را بگویند و آن را با تخیلی نیرومند درآمیزند.
برای مثال مارتین اسکورسیزی به‌تازگی اقرار کرده که هر سال فیلم «هشت و نیم» (۱۹۶۳) شاهکار فلینی را تماشا می‌کند. وی می گوید: «هشت و نیم» برای من همواره از جنبه‌های گوناگون معیار و محکی سینما بوده است؛ از جمله رهایی و خلاقیت و استواری این فیلم، روح مسحورکننده‌ و نیز جذابیت حرکت‌های دوربین وترکیب‌بندی‌هایش.
به راستی در ستایش «هشت و نیم» نکته‌ای بر این توصیف نمی‌توان افزود.
اغراق‌آمیز نیست اگر بگوییم فلینی سینماروهای غیرمتخصصی همچون ما را که بلیت می‌خریم و به تاریکی سالن‌ها پناه می‌بریم و به پرده نقره‌ای چشم می‌دوزیم تا با جادوی فیلم به جهان‌های دیگر سفر کنیم، با نحوه دیگری از تماشا آشنا کرد که یکسر متفاوت بود. او ما را به مکان‌ها و سرزمین‌هایی می‌برد فراتر از دنیای انگلیسی زبان. قلمروهایی که حتی در آزادانه‌ترین رویاهای‌مان هم هیچ‌گاه تصور نمی‌کردیم به آن‌ها گام بگذاریم. فلینی سینمایی شخصی پدید آورد که به گونه‌ای اعجاب آور و شگفت است و دنیا را کوچک‌تر و صمیمانه‌تر باز می‌نمایاند.